yazarların küçükken korktukları şeyler

bulutlar evet bulutlar çünkü her an gökten düşecekmiş gibi geliyordu bana sonuçta onu zemine bağlayan bir direk veya halat benzeri bir şey yok.
99 depreminden sonra depremler
akrofobi,halk arasında bilinen adıyla yükseklik korkusu.küçüklükten başlayıp halen devam eden hatta ve hatta uçağa binerken pencere kenarında oturtmayan bir fobi türü.böyle kanım çekiliyor ellerim titriyor bir ter basıyor ki sormayın.hele o yükseklik içeren videolar izlediğimde adamın yerine ben düşecek gibi oluyorum.
(bkz:palyaço) artık korkum yok tabi ama halen de sevmem.
ıki erkek kardesiz ve aramizda 1 yas var. annemler mi aldi bilmiyorum ama bizim bi cakiye benzeyen oyuncak bebegimiz vardi. su yatirinca gozleri kapanan, kaldirinca gozleri acilanlardan. cakiyi tvde gordukten sonra o bebekten cok korkmaya baslamistim. gece elinde bicakla yanima gelecek saniyordum. bir sure sonra yuzunu kahverengi pastel boyayla boyayip kardesimle beraber kafasini kopartmistik.

az daha buyudugumde stvnin sir kapisi serileri modaydi. hepiniz hatirlarsiniz adam uyurken nurlar icinde dede gelir ogut verir falan oyle klise bi sahne vardir. heh iste o sahne beni cok etkilemisti ve bence o dede cok urkutucuydu. bu sefer de gece beyaz isik gorcem, dede gelecek diye korkup kafami yorganin altindan cikaramadim bi sure.

yeni tasindigimiz sehirde apartmana yerlestigimiz ilk gun eve hirsiz girmisti. bodrumda yakaladi polisler. cok uzun sure bodruma giremedim bisikletimi almak icin*. girince de bildigim tum dualari okuyarak bisikleti alip kosarak cikiyodum.

bide o yeni tasindigimiz evde bolgenin ikliminden mutevellit hep kertenkeleler vardi. duvarda tablolarin arkasinda, kitapligin, dolabin, yatagin kisacasi duvara dayali ne varsa arkasinda kerktenkeleler geziyodu. o aralar kertenkelerden de cok korkuyodum*

o stv olayindan sonra bilimum cin, peri, melek, dede gibi uhrevi varliklardan korktum. hayatimin buyuk bi bolumu cinlerden korkmakla gecti. cocuklarin uyanik oldugu saatte oyle program mi yapilir? :(

derenin altindan cook sular akti. artik bu korkularimin hic biri yok. su an sadece sevdiklerimi kaybetmekten delice korkuyorum.

edit:imla
eve geldigimde ailemin ölmüs oldugunu gormek ilk okulda dersteyken mudurun gelip ailen öldü demesi ve sabahlari okul servisini beklerken anneme saatlerce sarilip ölmeyin diye ağlamak en buyuk korkumdu
karanlık karanlık karanlık. üniversite 2 ye kadar lamba açık uyudum malesef
radyo aktif in gitar çalan satı siyah bi logosu vardı ondan korkardım küçükken. gece rüyamda evin ortasında bir tabutun içinde yanarken görmüştüm o logodaki adamı
beni sürekli dövüp azarlayan amcamın oğlundan.
kendisinin şuan çocukları var ama ben onlara öyle davranmaya kıyamıyorum.
snake 3 oyunu vardi telefonda . çılgınlar gibi oynardim . bir gece o amk yılanı pesime düşüp kovalayinca tövbe ettim bir daha oynamadim
adı casper olan hayaletimsi
kelebek ya. bir insan niye normal böcekleri eline alıp, kelebek görünce çığlık atarmış ailemde çözememiş.
gece televizyonun aniden çatırdaması
komiktir benimki ama benim içim ılınmıştı o zamanlar..

orta okulda matematik dersine giren öğretmenim baya alaşağı tokatlar atan sağlam dayak atan biriydi. dersten dolayı dayak atar diye çok korkuyordum... ama bakın beni dövmedi şunu net hatırlıyorum ona "öğretmenim" diyecekken yanlışlıkla baba demiştim o an çok utandım ve müthiş korkmuştum. pislik herif ya bak aklıma geldi yine
basit ama karanlıktan hele bir de gece uyandiysam etraftaki her nesne farklı bi şekle dönüșür yorganın altına girmeme sebep olurdu hala en büyük korkumdur karanlık
küçükken hep babamdan korkardım. rahmetli eski topraktı asabi bir kişiliği vardı. şöyle düşünün karşısında yan gelip yatamaz, ayaklarımızı uzatamazdık büyüdüm 4 sene öncesine kadar hep babamdan korkmuşumdur.
çok açık ve net yılan
allahtan korkuyoduk şimdi kuldan korkuyoruz.
  • /
  • 2
Gizlilik Politikası Kullanıcı Sözleşmesi ve Kullanım KoşullarıKütahya Halı Yıkama